MARDİN BİENALİ VE “GÖZ ARDI EDENLERİN HATIRASI”NA DAİR
Mardin Bienali, 1. edisyonunu gerçekleştirdiği 2010 yılından, 6. edisyonunu
gerçekleştirdiği bugüne, 14 yıllık geçmişi boyunca, Mardin’de ve etrafındaki bölgede
yaşayan halkların folklorik öğelerini kötüye kullanmakta beis görmedi, hiçbir sınır
gözetmedi ve temel uzamını bunun üzerine inşa etti.
Mardin’in çokdilli şehir kimliğini her fırsatta dile getiren ve öne çıkaran Mardin Bienali
ekibi ve edisyonları gerçekleştiren küratörler, görünürde bunu benimseyen bir tavır ve
duruş sergilemelerine rağmen, iş uygulamaya gelince, Mardin’de yaşayan halkların
dillerini, bilinçli bir tercihle, bienalin uzamına dahil etmiyor. Gerek bienalin bakışını,
gerekse yarattığı uzamı şehir ve bölgenin tarihi, sosyolojik sorunlarından uzak tutarak
Mardin’in ‘turistik’ öğelerini önceleyen bir yapıda ısrar ediyor, çağdaş sanat aracılığıyla
yarattığı buluşma alanı ‘Büyülü Mardin’ deneyiminden öteye gidemiyor.
Mardin Bienali’nin kentle bağının oldukça zayıf olduğunu gösteren bariz kanıtlardan bir
diğeri, şehirde ikamet etmiyor olmayışı. Bu durum bienalin şehrin kimliğini oluşturan
tarihsel, siyasi ve sosyolojik statüyle de ilişkiye girmesini engelliyor ve bienali bir turiste
dönüştürüyor. Sanatla ilgilenen sıradan bir ferdin kendisine muhatap bulacağı bir bienal
ofisinin bile çok görülmesi, bir dokümantasyon merkezinin bulunmaması, bienalin
sadece kültürel-turistik unsurları temel aldığını açıkça gösteriyor. Asli görevi bienal
mekanlarını şehre kazandırmak olan Mardin Bienali, onları kaderine terk ederek iki yılda
bir sadece bir ay boyunca açık tutuyor. Bienal mekanlarının nefes alıp verdiğini şehirde
yaşayanlar hissetmiyor.
Mardin Bienali çoğulcu bir söylem serisi yaratmayı arzulayarak yola çıktığını söylüyor,
ancak temel insan haklarından biri olan dil hakkını bile önemsemiyor, kent hakkını göz
ardı ediyor, şehrin yapısal problemlerini daha görünür hale getirmektense, üzerlerini
mistik ve egzotik öğelerle örterek görünmez kılıyor.
“Göz Ardı Edenlerin Hatırası” başlıklı işimle, bienali daha yapıcı, kapsayıcı ve dünyanın
her yerinde yapılagelen bienaller gibi çağdaş bir kavramsal çerçeveyi önceleyen bir
zemine çekmenin, bağlamını ve uzamını genişletmenin mümkün olabileceğini,
halihazırdaki bir formu kullanarak alternatif, daha geniş kitlelerin katılımını
kolaylaştıracak, onların varlığını göz ardı etmeyen bir yapının oluşturulmasının çok da
zor olmadığını, başta Türkiye’deki sanat camiası olmak üzere herkese göstermek
istedim.
Barry Adamson’ın dediği gibi, ‘Birlikte söylenemeyen bir şarkı ne anlama gelir ki?’
Enver Basravi
ON THE MARDIN BIENNIAL AND “THE SOUVENIR OF THOSE WHO IGNORED”
The Mardin Biennial, since 2010, when it held its 1 st edition, to the present day that sees
the opening of its 6 th edition, throughout its 14-year duration, has seen no harm in
boundlessly abusing folkloric elements unique to the peoples living in Mardin and the
region, and has constructed its fundamental scope upon this foundation.
The Mardin Biennial team, and the curators of its editions, mention and emphasize at
every opportunity the multilingual identity of the city, and display, on appearance, an
attitude and stance that adopts it: However, in practice, the biennial does not include, by
conscious decision, the languages of the peoples living in Mardin, within the scope of
the biennial. Keeping both the biennial’s vision and the scope it creates distant from the
historical and sociological problems of the city and the region, the biennial insists on a
structure that prioritizes Mardin’s ‘touristy’ elements, thus the meeting place it creates
through contemporary art remains merely an experience of ‘Magical Mardin’.
Another clear piece of evidence that reveals how weak the Mardin Biennial’s ties with
the city are is the fact that it is not located in the city. This prevents the biennial from
interacting with the historical, political and sociological status that forms the city’s
identity, and turns the biennial itself into a tourist. A mere biennial office in the city where
an ordinary art-lover can inquire has been deemed too much, and there is no
documentation centre, clearly revealing that the biennial is only focused on cultural-
touristy elements. The fundamental task of the Mardin Biennial is to add and introduce
the biennial spaces to the city, yet once it keeps them open once every two years, it
abandons them to their fate. The inhabitants of the city do not feel that the biennial
spaces are living, breathing spaces.
The Mardin Biennial claims that it departs by desiring to create a series of pluralist
discourses, however, it disregards even the right to language, a fundamental human
right, it remains oblivious to the right to the city, and rather than making more visible the
structural problems of the city, it renders them invisible by covering them up with
mystical and exotic elements.
With my work titled “The Souvenir of Those Who Ignored”, I wanted to show, first and
foremost to the art world in Turkey, and to everyone, that it is possible to create a more
constructive, inclusive biennial, which, like other biennials across the world, forms a
platform that prioritizes a contemporary conceptual framework and to expand its context
and scope; and that it is not that difficult to develop a structure that uses an existing form
to facilitate alternative and wider groups of viewers and does not ignore their existence.
As Barry Adamson once said, “What is a song if you can’t sing along?’
Enver Basravi
English translation: Nazım Dikbaş
Göz Ardı Edenlerin Hatırası, Çok dilli Kartpostal Ediasyonu, 14,8x21cm,2024
Göz Ardı Edenlerin Hatırası, Arapça Kartpostal Edisyon, 14,8 x21 cm, 2024
Göz Ardı Edenlerin Hatırası, KürtçeKartpostal Edisyon, 14,8 x21 cm, 2024
Göz Ardı Edenlerin Hatırası, Çok Dilli Afiş Edisyonu, 14,8 x21 cm, 2024
Göz Ardı Edenlerin Hatırası, Kürtçe Afiş Edisyonu, 14,8 x21 cm, 2024
Göz Ardı Edenlerin Hatırası, Arapça Afiş Edisyonu, 14,8 x21 cm, 2024
Yorumlar
Yorum Gönder